ترجمه : اگر مردم چيزى را كه خدا امر كرده ( از مال حلال ) بگيرند و در راهى كه خدا نهى كرده است انفاق كنند ( خدا ) از آنها قبول نخواهد كرد و اگر چيزى را كه خدا نهى كرده ( يعنى از راه حرام كسب كنند ) بگيرند و در راهى كه خدا امر فرموده است خرج كنند ، از آنها قبول نخواهد كرد مگر به حق بگيرند و در حق صرف كنند . و - « عن سماعة قال سألت ابا عبد الله عليه السلام عن رجل اصاب مالا من عمال بنى اميه و هو يتصدق منه و قرابته و يحج ليغفر له ما اكتسب و هو يقول : إِنَّ الْحَسَناتِ يُذْهِبْنَ السَّيِّئاتِ ؟ فقال أبو عبد الله عليه السلام : ان الخطيئة لا تكفر الخطيئة و ان الحسنة تحط الخطيئة » الحديث . « 1 » ترجمه : از حضرت ابى عبد الله عليه السلام سؤال كردم كه مردى مالى از دستگاه بنى اميه به دست آورده است در حالى كه او از همان مال صدقه مىدهد و خويشان خود را صله مىكند و حج به جا مىآورد تا ( گناهان او ) آمرزيده شود و مىگويد : « إِنَّ الْحَسَناتِ يُذْهِبْنَ السَّيِّئاتِ » حسنات ، سيئات را مىبرد ؟ أبو عبد الله عليه السلام فرمودند : گناه گناه را نمىبرد بلكه در واقع عمل خوب عمل بد را مىبرد . 2 - براى خوش‌آيند مردم از روى رياكار كردن عبادت را باطل مىكند ، زيرا براى خدا نيست پس صدقه نيز بايد از روى اخلاص باشد و اگر براى خوشايند مردم باشد ، ريا و باطل است و رياكارى خود صفت رذيله‌اى است . « 2 » 3 - خودپسندى و « عجب » عبادت را بىاثر مىكند ، انسان خودپسند علاوه بر اينكه مريض است و صفت رذيله‌اى را دارا است ، اعمال نيك او هم به حالش سودى ندارد ، اگر شخصى صدقه بدهد و آن را زياد ببيند و به خود ببالد عمل او فاسد خواهد بود . « 3 » 4 - منت گذاشتن صدقه را باطل مىكند ، در قرآن كريم مىفرمايد : « لا تُبْطِلُوا صَدَقاتِكُمْ بِالْمَنِّ وَ الْأَذى » . « 4 » ترجمه : صدقه‌هاى خود را با منت گذاشتن و اذيت نمودن باطل نكنيد .

--> ( 1 ) - وسائل ج 12 ، ص 59 - از فروع كافى ج 2 ، ص 363 و سرائر ص 472 و تهذيب ج 2 ، ص 111 و فقيه و عياشى و جامع الاحاديث ج 10 ، ص 261 . ( 2 ) - رواياتى كه در ريا وارد شده است بسيار است به مقدمهء وسائل الشيعة و جامع احاديث الشيعة ج 1 ، ص 356 و ما بعد رجوع شود و آيات زيادى نيز در موضوع وارد است . ( 3 ) - در عجب و خصوصيات آن به مصادر گذشته رجوع شود . ( 4 ) - سورهء بقره ، آيهء 264 و در آيهء ديگر مىفرمايد : « قَوْلٌ مَعْرُوفٌ وَ مَغْفِرَةٌ خَيْرٌ مِنْ صَدَقَةٍ يَتْبَعُها أَذىً » : گفتار خوب و عفو نمودن بهتر است از صدقه‌اى كه دنبال او اذيت هست .